Relacje, które kosztują zbyt dużo

Po każdej rozmowie z jedną koleżanką Ula czuje się gorzej, niż przed tą rozmową. Nie potrafi dokładnie powiedzieć, co się dzieje – koleżanka nie robi nic wprost złego, nie krzyczy, nie obraża jej itp. Po prostu każda rozmowa kończy się litanią cudzych i własnych nieszczęść, porównywaniem się, drobnymi uszczypliwościami zawiniętymi w troskę – „powiedziałam to, bo się o ciebie martwię”, mówi zawsze na koniec, kiedy Ula już czuje się gorzej. Ula wychodzi z tych spotkań wyczerpana, jakby ktoś zabrał jej baterii, choć formalnie nic złego się przecież nie wydarzyło.

Po rozmowie z inną przyjaciółką – odwrotnie. Nawet jeśli rozmawiają o czymś trudnym, nawet jeśli temat jest ciężki, Ula czuje się lżej. Ta sama ilość czasu, zupełnie inny efekt.

To rozróżnienie brzmi banalnie, dopóki nie zauważysz, jak rzadko realnie je stosujemy. Traktujemy relacje jak coś, co się po prostu ma – liczba znajomych, lata znajomości, wspólna historia – zamiast zadać sobie proste pytanie: czy ta konkretna relacja mnie wzmacnia, czy osłabia? Lata znajomości bywają argumentem za utrzymywaniem relacji, która dawno przestała działać, dokładnie tak jak stary abonament, którego nikt nie anulował.

Poprzednie rozdziały tej części mówiły o budowaniu sieci ludzi wokół siebie. Ten mówi o czymś, co łatwo pominąć: nie każda relacja w tej sieci działa na twoją korzyść. Niektóre kosztują więcej energii, czasu i spokoju, niż dają w zamian – i trzymamy się ich z przyzwyczajenia, z poczucia obowiązku albo ze strachu przed konfliktem, jaki wywołałoby ich ograniczenie. Jakby samo nazwanie problemu było gorsze niż znoszenie go w nieskończoność.

To nie jest namowa, żeby wyrzucać ludzi z życia przy pierwszej nieprzyjemnej rozmowie – każda relacja miewa gorsze dni, a to nie czyni jej automatycznie toksyczną. Chodzi o uczciwy rachunek, robiony nie po jednym złym spotkaniu, tylko po dłuższym czasie: czy ta relacja, licząc bilans z ostatniego roku, dodaje ci sił, czy je zabiera.