Priorytety, nie listy życzeń

Schudnąć. Nauczyć się hiszpańskiego. Więcej czytać. Zacząć biegać. Oszczędzać więcej. Zmienić pracę. Remont łazienki. Więcej czasu z dziećmi. Mniej telefonu. Zacząć medytować. Nauczyć się gotować zdrowiej. I jeszcze sześć innych punktów, równie ważnych, równie pilnych, równie niemożliwych do zrobienia jednocześnie.

To lista noworocznych postanowień Agnieszki – siedemnaście punktów, spisanych w euforii sylwestrowej nocy, kompletnie oderwanych od tego, ile realnie ma czasu i energii w typowym tygodniu, między pracą, dziećmi a zwykłym zmęczeniem.

Do końca stycznia nie zajęła się żadnym z nich na poważnie. Nie dlatego, że była leniwa. Siedemnaście celów naraz to nie plan działania – to lista życzeń, w której każdy kolejny punkt wydawał się w noc sylwestrową oczywisty, ważny, w zasięgu ręki.

Jej sąsiad zrobił coś innego. Jego lista na cały rok miała trzy punkty:

• uregulować cukier we krwi
• spłacić jedną konkretną kartę kredytową
• nauczyć się podstaw niemieckiego, przydatnego w nowej pracy

Reszta pomysłów, które też mu chodziły po głowie, trafiła na osobną kartkę „może później”, zamiast do listy na ten rok. Pod koniec roku miał zrobione wszystkie trzy.

Różnica nie polegała na sile woli. Polegała na tym, że lista życzeń próbuje ogarnąć wszystko naraz, a priorytety wymagają czegoś trudniejszego: zdecydowania, co na razie zostaje bez zmian, żeby te kilka rzeczy naprawdę się wydarzyło – a to oznacza świadomą rezygnację z reszty, przynajmniej na jakiś czas, co samo w sobie bywa trudniejsze niż samo działanie.

To nie znaczy, że reszta twoich marzeń jest nieważna. Znaczy, że w danym momencie nie wszystko może być na pierwszym miejscu jednocześnie – a próba trzymania wszystkiego na pierwszym miejscu w praktyce oznacza, że nic tam nie jest, bo uwaga rozproszona na siedemnaście rzeczy nie wystarcza na żadną z nich.

1. ______________________
2. ______________________
3. ______________________

Reszty nie wyrzucaj – po prostu odłóż na później.