Plecak, który jest już pełny

Wróć na chwilę do samego początku tej książki. Pięć minut na spakowanie się i wyjście z domu.

Jeśli naprawdę wykonałeś to ćwiczenie z rozdziału 0.1, prawdopodobnie w pewnym momencie natrafiłeś na ten sam problem, na który natrafia każdy, kto realnie próbuje spakować plecak ewakuacyjny: w pewnym momencie trzeba przestać dokładać.

Ręka sięga po kolejną rzecz – ładowarkę, książkę, jeszcze jedną parę butów – i zatrzymuje się, bo plecak jest już pełny. Nie chodzi o to, że ta kolejna rzecz jest niepotrzebna. Chodzi o to, że plecak ma dno i ma zamek, który w pewnym momencie po prostu się nie domyka, niezależnie od tego, jak bardzo się starasz go docisnąć kolanem.

Przez siedem części tej książki rozmawialiśmy o tym, żebyś coś zdobył, sprawdził, zabezpieczył, nauczył się, zaplanował. Bardzo dużo „dodawania” – badanie po badaniu, nawyk po nawyku, rozmowa po rozmowie. Ale plecak, ten fizyczny ma ograniczoną pojemność – i jeśli tylko dokładasz, w końcu przestaje się zamykać.

Ta ostatnia część książki jest o czymś, co łatwo pominąć w kulturze, która ciągle każe nam więcej zdobywać, więcej zabezpieczać, więcej kontrolować: o tym, że czasem jedynym sposobem, żeby zmieścić coś nowego i ważnego, jest świadome zostawienie czegoś starego. Nie jako porażka. Jako warunek, żeby plecak w ogóle dało się jeszcze unieść.