Kopia, której nie widzisz, dopóki jej nie stracisz

24 procent.

Tyle Polaków, według badania SW Research na próbie tysiąca internautów, regularnie wykonuje kopie zapasowe swoich danych. Niemal dokładnie tyle samo – około jednej czwartej – przyznaje, że nigdy tego nie robi ¹. Wśród osób powyżej pięćdziesiątego roku życia odsetek nierobiących backupu wcale rośnie do 36 procent – a to często pokolenie, które ma w telefonie największą liczbę niepowtarzalnych, niezastąpionych wspomnień: zdjęcia dzieci, wnuków, bliskich, których już nie ma.

Telefon wypada z kieszeni do jeziora podczas rodzinnego wyjazdu nad wodę. W środku – jedyne zdjęcia z pierwszego roku życia dziecka, bo „jeszcze nie zdążyłam ich nigdzie przegrać”. Ekran gaśnie i już się nie włącza, mimo ryżu, suszarki i wszystkich domowych sposobów, które ktoś podpowiada w panice.

To nie jest rzadkie zdarzenie – to właśnie ci ludzie z pierwszego akapitu, ta jedna czwarta bez żadnej kopii.

Backup ma tę specyficzną cechę, że jest kompletnie niewidoczny, dopóki działa – i dopiero w momencie utraty danych okazuje się, czy w ogóle istniał. Nikt nie chwali się przy rodzinnym obiedzie, że ma dobrze skonfigurowaną kopię zapasową zdjęć. Ale prawie każdy zna kogoś, kto stracił lata zdjęć, dokumentów albo wspomnień, bo tej kopii nie miał – i ta strata, w przeciwieństwie do zgubionego portfela, jest nieodwracalna, bo zdjęć nie da się kupić na nowo.

Dobra wiadomość jest taka, że we współczesnych telefonach automatyczny backup zdjęć do chmury to zwykle kwestia jednego przełącznika w ustawieniach, nie skomplikowanej procedury wymagającej wiedzy technicznej. Wystarczy go raz włączyć, a potem telefon robi to sam, w tle, bez konieczności pamiętania o niczym.